قله و ستاره

ستاره ای از بالای شهری می گذشت

هزاران دست به آسمان بلند شد ، تا شاید واژه ای از نور و امید ، نصیبشان شود .

همه بی نصیب ماندند ، جز یکی .

بانگ گلایه برخاست : که چرا او ! و ما نه !؟

ستاره گفت : او بر قلّه بود ، دست ستاره ها تا قلّه بیشتر نمی رسد .