براستی چه جذبه ای در کوهنوردی وجود دارد که باعث میشود اینچنین سختیهای آن را به جان بخریم؟
چه تجربه ای در زندگی با طبیعت وحشی وجود دارد، که کوهنوردی را اینچنین زیبا و هیجان انگیز ساخته است؟
چه صحنه های بدیع و شگفت آوری در کوهستان وجود دارد که برای لحظه ای دیدن آنها حاظریم تمامی سختیهای مسیر را تحمل کنیم ؟
در خانه می توانیم شبهای زمستان کنار بخاری تا صبح را به راحتی وخوبی سپری کنیم و از منظره باریدن برف از پشت شیشه لذت ببریم. اما در یک چادر دوپوش تا صبح زیر شلاقهای باد وکولاک در کیسه خواب به امید صبح و خوب شدن هوا لرزیدن، هیجان واضطراب خاصی دارد که تا تجربه نکنید قادر به درک آن نیستید.
می توانیم خواب شیرین صبحگاهی را از دست ندهیم و راحت در رختخوابمان تا دیر وقت یک روز تعطیل بخوابیم یا اینکه همت کنیم و قصد کوه کنیم و منظره طلوع زیبای خورشید را از فراز قله از دست ندهیم.
می توانیم درگرمای طاقت فرسای تابستان زیر کولر، یک شربت آبلیموی تازه و خنک بنوشیم و به یک موسیقی زیبا گوش دهیم یا اینکه خسته وعرق کنان و چفیه به دور سر و کوله سنگین به پشت از یک شیب تند بالا برویم و در این شرایط چه لذتی دارد، یا یافتن چشمه ای گوارا وخنک، که به قول بچه ها “زندگی” می باشد.
آری، روز اول قرار این نبود که از تپه ها، کوله باری را بالا ببریم یا از دیواره ها بالا برویم. روز اول، وقتی به کوه رفتیم که دلتنگ شدیم. وقتی که همدهی صادق تر از سنگ صبور کوهستان نیافتیم و آوازی خوشتر از نجوای نسیم نشنیدیم.
می خواهیم سوهان رنج صعود را به دل بساییم تا آیینه دل را صیقل دهیم.
قراراست در سخت ترین شرایط یکدیگر را تحمل کنیم تا رسم مدارا با خلق را بیاموزیم .
قراراست جانمان را با رشته طنابی به دست هم بسپاریم تا معنی اعتماد را بدانیم.
قرار است با سوز زمستان و عطش تابستان کنار بیاییم که…. او با صابرین است.
