ما خیش تن را در پیش پای خیش کم کرده ایم ؛ استوره های کوه نوردی که با ورزش کوه نوردی سعی در اشاعه انسانیت نموده اند کم از دست نداه ایم و تا زمانی که خود محوری و خود بزرگ بینی در سر لوحه اهداف فردی وجود داشته باشد و هدفی جز خواسته شخصی نباشد و همیشه احساس کنیم که ما چه کردیم،
اعمال و تلاشهای استوره های مانده، مرحومان مانده عباس علیزاده، احمد بحرینی، فریدون نجاح، فرزین نیا، علی محمد پور، جلال رابوکی، جلیل انفرادی، محمد علی سفر، حسین حراستی، عبدالله عزیزی و خیلی دیگر از این استوره های ورزشی که از حوصله شنونده خارج است، به فراموشی تاریخ می پیونند .
زیرا اصول تلاش این بزرگواران در ورزش کوهنوردی در جهت آموزش انسانی و معنوی بسیار گسترده و فرا دانش است.
و با چند برنامه کوهنوردی یا چند ترم و واحد درسی قابل تفهیم نبوده و نمی توان به این اصول دست پیدا کرد همانطوری که این استوره های کوهنوردی هم نتوانستند آنرا برای پیروان ورزشی تفهیم کنند.
در صورتیکه این عزیزان خارج از قومیت با زبان انسانیت تا سر حد مرگ تلاش کردند ولی متاسفانه ما ورزشکاران کوهنورد فقط بخشی از عملکرد آنها را در سرلوحه خود قرار دادیم و حتی در بعضی مواقع فکر کردیم که توانایی بیشتر برخورداریم تا خودمان را مطرح کنیم.
غافل از این که از هدف اصلی دور شده، نه تنها جای این عزیزان را نخواهیم گرفت بلکه به گونه دیگر ماهم به فراموشی تاریخ خواهیم پیوست.
و آنچه نا تمام باقی خواهد ماند و نسل آینده را دچار چالش خواهد، همان اصول اصلی این استوره های ورزشی خواهد بود.
هر گاه متوجه شدیم که تجربه خوب است ولی پایه دانش نخواهد بود بلکه تحقیق و تداوم دانش می تواند انسان را به معنویت هدایت و نزدیک کند و متوجه شدیم انسانیت و معنویت حد و مرزی ندارد.
زبان و قومیت ندارد و استان و شهرستانی برای خود قائل نمیداند بلکه از تولد تا ابدیت را در قلمرو خود میداند و کوهنوردی و دیگر ورزشها و علوم کلاسیک وسیله ای برای رسیدن به انسانیت و معنویت می باشد.
آنگاه تا حدی به تلاش این استوره های کوهنوردی پی خواهیم برد.
حال اگر بخواهیم فقط در مورد کمی از عملکرد این استوره ها در ورزش کوهنوردی سخنی بگویم بهتر است تاریخ ورزش کوهنوردی ایران و عملکرد این استوره های کوهنوردی را به قلم کشیده و حقایق این ورزشکاران را بدون خود بزرگ بینی به کتابت کشیده و آنچه آموخته از این استوره ها را بدون هیچ کم و کاس و خود بزرگ بینی درج نموده و به نسل آیندگان واگذارنمائم و قضاوت را به نسل آینده بسپاریم.
چون آنچه که آموخته ایم تجربه ای بیش نبوده است شاید با تحقیق و تداوم دانش و استفاده از این تجارب خصوصا تاریخ کوهنوردی ایران به معرفت و معنویت دست یابند و برای جهانیان بیان کنیم .
و این صعود مهم نیست بلکه برطرف نمودن فقر و کمک به دیگران و بی نیازی انسانها در رفع مشکلات سر لوحه هر کوهنورد ایرانی و
اصول انسانی و معنویت است.
توانا بود هر که دانا بود.
