این به خودتون مربوطه ، موافقم . اما بنظر من ، ما آدما به اندازۂ ظرفیت قلبمون بقیه رو میذاریم تو ترازوی حساب و کتاب هامون …
یعنی قرار نیست که مثلا سه تا دوست با هم دیگه میزان علاقه شون به هم ، کاملا یه اندازه باشه ، با اینکه همیشه با هم هستن و سر یه سفره میشینن .
تنها چیزی که آدما رو جذاب میکنه ، اخلاقشونه ، مرامشونه ، یا وجوه مشترک انسانی شون .
شما وقتی به یه برنامه کوهنوردی میرین ، الویت تون داشتن یه همنورد پا به جفت و همراه در همه ساعات برنامه اس ، اونجا دیگه مقام اجتماعی و پست و منصب وثروت ، ارزش زیادی نداره ، چرا اینجوریه !!!؟
اما همون آدما در جامعۂ بیرون از کوهستان ، درگیر چیزائی میشن ،که از بقیه دورشون میکنه ! به همون دلائلی که بالاتر مثال زدم .
چطور میشه که توی کوه ، هیچکسی به همنورد همراهش برتری نداره ، یعنی روراست بگم ، مقامش ارزش شو از دست میده ؟ و فقط میشه یه همنورد .
چرا خاصیّت اتمسفر کوهستان در داخل شهر ها عمل نمیکنه ، ظرفیت قلب آدما دائمأ در حال افزایش و کاستی نیست ، گاهی شما به اندازه ای که توانشو دارین ، میتونین به دیگران اظهار محبت کنین ،، یا احترام بذارین .
آدمای این زمونه چرتکه دستشونه ، اونم ازون بازاریاش ، به رادیکالی ترین شکل ممکن تا ضرب و تقسیمت نکن و انتگرال تو در نیارن ، باهات کنار نمیان ، یعنی اگه خواسته باشن هم ، نمیتونن ، دوره اینجوری شده .!
از نگاه من آدما رو فقط به مرام باید سنجید ، ولاغیر …چرا که تحصیلات و مقام اجتماعی و پست و منصب ، هیچوقت اهرم خوبی برای ثبات یک رابطه نبوده و نیست .
مردم داری و خاکساری ، الویت هر رابطه اس ، و این در کوهستان به وفور وجود داره ، اما چرا بعد از هر برنامه ، همه اینا فراموش میشه !!؟