پایگاه خبری بام| برای جلوگیری از بروز آلودگی های نفتی و کاهش اثرات آنها، اقداماتی نظیر ارتقای تکنولوژی های پیشگیرانه، نظارت دقیق تر بر عملیات نفتی، افزایش آگاهی و همکاری های بین المللی در زمینه حفاظت از دریاها و محیط زیست ضروری است. علاوه بر این، شرکت های نفتی باید به مسوولیت های اجتماعی خود اهمیت بیشتری دهند و از لحاظ قانونی مجبور به رعایت استانداردهای ایمنی و محیط زیستی شوند. ایجاد سیستم های ایمنی پیشرفته برای جلوگیری از نشت و بهبود شیوه های پاک سازی پس از وقوع حوادث نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. نشت نفتی در دریای سیاه که در آن دو نفتکش روسی دچار حادثه شدند، تنها یکی از صدها نمونه از فجایعی است که در پی سیاست های سودمحور و کوتاهی در رعایت استانداردهای ایمنی در صنعت نفت رخ می دهد. این حادثه که در آن هزاران لیتر نفت به آب های دریای سیاه نشت کرد، یادآور این حقیقت تلخ است که بحران های نفتی بازهم تکرار خواهند شد. بزرگ ترین شرکت های نفتی جهان، به جای پرداختن به امنیت محیط زیستی و رعایت استانداردهای زیست محیطی، غالبا تمرکز خود را بر حداکثر کردن سود و بهره وری قرارداده اند. همین بی توجهی ها، باعث ایجاد فجایعی می شود که اثرات آن، به ویژه در اکوسیستم های حساس مانند دریاها، می تواند غیرقابل جبران باشد. با توجه به تجارب گذشته، مانند حادثه دیپ واتر هورایزن در خلیج مکزیک، می توان گفت اگرچه پیشرفت هایی در زمینه فناوری برای مقابله با لکه های نفتی انجام شده، اما همچنان موانع بزرگی در زمینه پیشگیری، پاک سازی و مدیریت بحران ها وجود دارد. در شرایط فعلی، سیستم های نظارتی و استانداردهای جهانی در این حوزه هنوز به طور کامل اجرا نمی شوند و بسیاری از شرکت ها از ارزیابی و برنامه ریزی بلندمدت برای کاهش اثرات زیست محیطی اجتناب می کنند. علاوه بر این، نبود اراده سیاسی در سطح بین المللی و نبود همکاری های جدی میان کشورهای صنعتی و درحال توسعه، مانع از اتخاذ سیاست های کارآمد برای جلوگیری از این فجایع می شود. راه حل اصلی جلوگیری از نشت های نفتی و بحران های مشابه، اصلاحات ساختاری در صنعت نفت و انرژی است. این اصلاحات باید شامل تدوین قوانین سختگیرانه تر برای محافظت از محیط زیست، نظارت دقیق تر بر رعایت استانداردهای ایمنی و ایجاد زیرساخت های پیشرفته تر برای پاک سازی سریع نفت و بازسازی اکوسیستم ها باشد. علاوه بر این، استفاده از انرژی های تجدیدپذیر و کاهش وابستگی به منابع فسیلی نیز باید در اولویت قرار گیرد. کشورهای صنعتی باید در راستای مسوولیت پذیری بیشتر و به منظور حفاظت از منابع طبیعی جهانی گام های جدی تری بردارند. این بحران های جهانی به وضوح نشان می دهند که اقدامات پراکنده و تک جانبه برای جلوگیری از نشت های نفتی کافی نیست.
تنها با ایجاد همبستگی بین المللی و پذیرش مسوولیت های مشترک است که می توان از تکرار فجایع زیست محیطی جلوگیری کرد. در غیر این صورت، تهدیدات زیست محیطی و اقتصادی ناشی از لکه های نفتی در آینده ای نه چندان دور تبدیل به تهدیدی جدی تر برای بقای بشریت خواهند شد. بی توجهی به این مشکلات، نه تنها به ازدست رفتن منابع طبیعی می انجامد، بلکه موجب تهدید سلامت انسان ها و آسیب های برگشت ناپذیر برای نسل های بعدی خواهد شد.
