به گزارش خبرنگار بام نیوز، با پیشینه ای که همدان به عنوان اولین پایتخت باستانی ایران داره و دروازه تمدن ایران زمین نام گرفته و با وجود قله الوند که گهواره این تمدن بوده و کوهنوردان بزرگی را در دامن خودش پرورش داده، سزاست که سال ۱۴۰۰، سال “همدان پایتخت کوهنوردی ایران” نام بگیره.
چون این کوهستان الوند بود که:
* بنیانگذار کوهنوردی نوین ایران، محمود اجل!
* اولین فاتح ایرانی یک قله ۸۰۰۰ متری (ماناسلو، مهر ۵۵)، تیمسار محمد جعفر اسدی!
* بیشترین صعودکنندگان قله های ۸۰۰۰ متری!
* کوهنوردانی که اثرات ماندگاری در کوهنوردی از خودشان به جا گذاشتن! و
* بیشترین نویسندگان در حوزه کوه و کوهنوردی از جمله ابن فقیه همدانی!
را در دامان خود پرورش داده.
.
ابن فقیه، مورخی بود که نخستین گزارش صعود به دماوند را در سال ۸۳۵ میلادی، به عنوان یکی از کهن ترین رویدادهای کوهنوردی جهان در کتاب البلدان به رشته تحریر درآورد؛ کتابی که در شهر لیدن هلند هم به چاپ رسیده!
.
اینها حرف هایی بود از زبان استاد داوود محمدی فر که خودشان همدانی نیستند، اما از مُرَوِجان فرهنگ و ادب در کوه هستند. ایشان که کتاب “فرهنگ کوهنوردی و غارنوردی همدان” را تقدیم جامعه کوهنوردی کرده اند، در آخرین کارشان که کاملا نوآورانه هم بود، “گاهشمار کوهنوردی و غارنوردی همدان” را به زیور طبع آراسته اند.
با توجه به پیشنهادهای خوبی که در آن شده، به کوهنوردان توصیه می کنم که حتما بخوانند این گاهشمار را.
((مطمئنم ایشان با آغوش باز از هر نظری استقبال می کنند تا نسخه های بعدی، با غنای بیشتری ارائه شود.))
.
ما هم باید با آغوش باز استقبال کنیم از این فرصتی که دست داده تا کوهنوردی همدان را بیشتر بشناسانیم و بهتر و بیشتر معرفی کنیم کوهنوردان و پیشکسوتان این شهر را و کارهای ارجمند ایشان را.
اما
هنر کوهنوردی فقط رسیدن به قله نیست، تاثیر گرفتن و به جا گذاشتن اثر است. باید ما هم اثری ماندگار به یادگار بگذاریم و برگ سبزی بکاریم.
.
کلام آخر مرا در مورد همدان، مورخ همدانی اینطور گفته:
.
راس راسی باغ جنانه هِمِدان
جان به پاش که خیلی جانه هِمِدان
شهر که نیس، خُلدِ برینه روله جان
مردماشم همه دانه هِمِدان
شهرش آباد، دلشان شاد که هَما
“راس راسی دل ایرانه هِمِدان”
.
اما چون نه همدان، بلکه همه جای ایران سرای من است، مفرح همدانی هم گفته:
.
همدان شهر منه، خاک منه
خاک من نه، وطن پاک منه
دیار من همدانه دادا جان
“وطنم خاک ایرانه دادا جان”
.
مجتبی نورمحمدی
