پایگاه خبری بام |دو ماه دیگر، اوپک پلاس قرار است کاهش تولید نفتی را که در سال ۲۰۲۲ بر سر آن توافق کرده بود، آغاز کند. این کاهش تولید برای حفظ قیمت نفت در سطحی مطلوب برای اعضای این گروه طراحی شده بود. با این حال، آغاز روند افزایش تولید قطعی نیست. برخی این را نشانه‌ای از کاهش اهمیت اوپک می‌دانند، اما در واقع این تفکری خوش‌بینانه است.
اوپک پلاس بیش از سه سال است که روزانه بیش از ۵ میلیون بشکه نفت خام را از بازار خارج کرده است. این گروه برنامه‌ریزی کرده بود که این کاهش‌ها را به‌تدریج لغو کند تا تولید را بدون افت شدید قیمت افزایش دهد. اما این روند هرگز آغاز نشد، زیرا معامله‌گران بازار نفت همچنان نسبت به این کالا دیدگاه نزولی دارند. دلیل اصلی آن پیش‌بینی‌های مربوط به اوج تقاضا، به‌ویژه در چین، و همچنین افزایش پایدار تولید ایالات متحده و چند تولیدکننده غیر اوپکی دیگر است.
برخی تحلیلگران با تکیه بر این استدلال، معتقدند که اوپک و شرکای اوپک پلاس در خطر از دست دادن کنترل بازار نفت هستند. یک تحلیلگر رویترز حتی نوشت که این گروه در حال از دست دادن تسلط خود بر بازار جهانی نفت است.
در یادداشتی که این هفته منتشر شد، “ران بوسو” اشاره کرد که چشم‌انداز تقاضای نفت در کوتاه‌مدت تغییری نخواهد کرد و این احتمالاً اوپک را از آغاز افزایش تولید باز خواهد داشت، که به‌نوبه خود باعث کاهش نفوذ آن در بازار نفت جهانی می‌شود. او همچنین سیاست‌های تعرفه‌ای ترامپ را یکی از دلایل این چشم‌انداز ضعیف برای تقاضای نفت دانست. چین در پاسخ به اعمال تعرفه ۱۰ درصدی ترامپ بر تمامی واردات چینی، بر نفت خام آمریکا نیز ۱۰ درصد تعرفه اعمال کرد.
با این حال، ایالات متحده تنها تأمین‌کننده نفت چین نیست و حتی بزرگ‌ترین تأمین‌کننده آن هم محسوب نمی‌شود. چین احتمالاً در دوره اجرای تعرفه‌ها واردات نفت از آمریکا را کاهش می‌دهد، اما ممکن است خرید خود از منابع دیگر را افزایش دهد. در مورد بحث “اوج رشد تقاضای نفت چین”، در حال حاضر این روند بیشتر شبیه به تعدیل رشد پس از چند دهه رونق شدید است. هیچ کشوری نمی‌تواند نرخ رشد تقاضای خود را برای همیشه حفظ کند، اما این واقعیت ساده به نظر می‌رسد که از دید بسیاری از تحلیلگران بازار نفت پنهان مانده است.
در سایر نقاط جهان، روند رشد تقاضا امیدوارکننده به نظر می‌رسد. برای مثال، اخیراً بی‌پی (BP) اعلام کرده که قصد دارد اهداف خود در زمینه گذار انرژی را کنار بگذارد و بار دیگر بر نفت و گاز تمرکز کند. چنین تغییری به این شدت، این پرسش را ایجاد می‌کند که چرا چنین تصمیمی گرفته شده است؟ پاسخ ساده است: نفت و گاز همچنان سودآور هستند، در حالی که گذار انرژی این‌گونه نیست. اگر این صنایع همچنان سودآورند، پس به‌طور قطع تقاضای قابل توجهی برای آن‌ها وجود دارد. بر اساس تحلیل‌های “الیوت منیجمنت”، این تقاضا به این زودی‌ها از بین نخواهد رفت.
شرکت وود مکنزی، که یکی از تحلیلگران مطرح بازار انرژی است، اخیراً سناریویی را پیش‌بینی کرده که در آن تقاضای جهانی نفت در دهه آینده به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد، یا حداقل بیشتر از آنچه پیش‌بینی‌های قبلی انتظار داشتند. تحلیلگران این شرکت نوشتند که “تقاضای قوی و پایدار برای نفت و گاز، تأثیرات عظیمی بر صنعت بالادستی خواهد داشت که مسئول تأمین این عرضه است.”
با توجه به چالش‌هایی که در مسیر گذار انرژی در دو سال گذشته وجود داشته و نبود نشانه‌ای از تغییر در این روند، این سناریو محتمل‌تر از قبل به نظر می‌رسد. جهان برای مدت طولانی‌تری به نفت نیاز خواهد داشت. ایالات متحده، کانادا، برزیل و گویان نمی‌توانند به‌تنهایی این تقاضا را تأمین کنند. بنابراین، اوپک و اوپک پلاس همچنان نقش مهمی در تأمین نفت جهانی ایفا خواهند کرد. این گروه همچنان بیش از ۴۰ درصد از عرضه جهانی نفت را در اختیار دارد، در حالی که رشد تولید شیل آمریکا دیگر به همان سرعت گذشته ادامه ندارد.
اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده (EIA) پیش‌بینی کرده که تولیدکنندگان غیر اوپکی امسال در مجموع ۱.۸ میلیون بشکه در روز به تولید خود اضافه خواهند کرد، که ۲۰۰ هزار بشکه در روز بیشتر از رشد تقاضای جهانی نفت در سال جاری خواهد بود. به‌عبارت دیگر، اوپک پلاس مجبور خواهد شد سطح تولید خود را کنترل کند، زیرا عرضه غیر اوپکی تقاضا را پوشش خواهد داد.